Van Nellie’s tuinbank: Huismuizen

Home » Actueel » Van Nellie’s tuinbank: Huismuizen

Huismuizen in de tuin van NellieAls je bij mij op de tuinbank komt zitten om samen rustig een kopje koffie te drinken, is het goed als je niet bang bent voor muizen. Al jaren woont er een muizenfamilie in onze achtertuin onder de stenenhoop bij de seringenboom. Op dit moment bestaat de familie uit acht beestjes. Er zijn volwassen muizen, jonge muizen en hele jonge muizen. De hele dag zijn ze druk in de weer.

Een vriendin naast mij op de tuinbank vraagt: “Wat zijn het voor muizen? Komen ze in huis?” Nee, ze zijn nog nooit in huis gekomen. “Oh,” concludeert ze, “dus het zijn geen huismuizen, maar veldmuizen.” “Nee,” luidt het antwoord, “het zijn toch huismuizen en veldmuizen bestaan niet.”

Toch maar even het boek Zoogdieren van West-Europa geraadpleegd om deze beweringen te onderbouwen. Conclusie 1: de muizensoort veldmuis bestaat wel! Excuses. Conclusie 2: de huismuis behoort tot de groep ‘ware’ muizen. Ze hebben grote oren, die duidelijk buiten de vacht uitsteken. De staart is lang. De ogen, waarmee ze bijzonder helder de wereld inkijken, zijn vrij groot en duidelijk zichtbaar.

Waar zijn onze huismuizen zoal mee bezig de hele dag? Voor mij waarneembaar bestaat het gedrag uit: rennen – eten – rennen – eten – rennen. Voor de afwisseling een slokje water nemen uit het vogeldrinkbakje. Af en toe een kreetje, omdat er wat onenigheid is over het toe-eigenen van dezelfde graankorrel. Gewoon muizenknok dus.

Huismuizen in de tuin van NellieEr wordt iedere dag een handjevol vogelvoer gestrooid, dus voedsel is in deze stadstuin geen probleem.

Vaak vinden er bij het strooivoer interessante ontmoetingen plaats. De dikke houtduif wordt met ontzag ontweken. Even op de beurt wachten. Om een huismus kun je wel met een afstandje heenlopen en dan toch snel een graantje pikken dat een beetje apart ligt.

De mensen op de tuinbank die naar je zitten te kijken, zijn niet interessant. Deze mensen bewegen immers niet en komen niet dichterbij. En anders stuif je toch snel terug naar de schuilplaatsen onder de stenen. Want heel ver van huis gaan de volwassen muizen niet.

Maar de jonge muisjes gaan wel op verkenning. Ze klimmen in de seringenboom en tegen de tuinmuur op. Ook de ijzeren paal waaraan de stallantaarn hangt, is een goede klimpaal. Ze struinen tussen de planten door. Als er ergens bij windstilte toch plantenblaadjes bewegen, weet je waar een muis over de muizensnelweg holt.

In de bak met violen is het ook feest. Wat doen ze daar toch? Ze zullen toch geen violen eten? Een inspectie van de bloemblaadjes laat echter duidelijk zien, dat er hapjes uit zijn genomen. Interessant om er zo achter te komen dat huismuizen bloemblaadjes op hun menu hebben staan.

Van Nellie's tuinbank‘s Nachts komt de zwarte buurtkat in de tuin en neemt zijn plaats in onder de tuinbank. Als ik ‘s morgens de keukendeur van het slot doe, stuift hij weg. Hij maakt een sprong naar de regenton, duikt tussen de clematis door, springt de muur over en ploft in de buurtuin op de grond. Zou het nachtelijk bezoek van de buurtkat ervoor zorgen dat de muizenfamilie in onze tuin zich niet explosief vermeerdert? Er was nog nooit een huismuis in ons huis!

Dit is de eerste van een serie natuurcolumns door
Nellie Spies-van Rooijen.

Gepubliceerd op 29 juli 2016